Kom niet aan mijn koffie!

Kom niet aan mijn koffie!

Eten wordt steeds meer een algemene obsessie. We zijn er heel de dag mee bezig en het is overal. Vooral gezond eten wordt graag gedeeld via social media. Het bepaalt het ritme van onze dag waardoor het bijna op een religie begint te lijken.

Iets wat ons houvast geeft en vertelt wat we wel of niet mogen doen in het absurd grote aanbod van eten en verleidingsmomenten die we hebben op een dag. Hierdoor zijn we voor onszelf regels op gaan stellen, geen suiker, geen vet en geen gluten. We zijn onszelf aan het afstraffen door alles wat we lekker vinden te laten. Hierdoor ontstaat er een raar voedselpatroon waar we constant niet mogen eten waar we trek in hebben en wel eten wat we denken dat goed voor ons is.

We lopen dan ook graag te koop met onze salades en groentes terwijl we thuis stiekem ongezonde producten eten.

Dat doet me een beetje denken aan onze gelovige buurkinderen vroeger die een doekje over de tv deden zodat de buren niet zagen dat ze een tv hadden. Ik heb een tijdje een opleiding gedaan tot natuurvoedingskok. Deze opleiding was gebaseerd op de macrobiotiek waarbij je producten indeelt op yin en yang. Suiker is extreem yin en vlees extreem yang. Het is de bedoeling dat je alle extreme producten afbouwt totdat je uitkomt op een dieet van bruine rijst, groentes, adukibonen, misosoep en bij hoge uitzondering gedroogde abrikozentaart. Het woord suiker was als vloeken, net als biefstuk, biertje en Twix.

Ik ging volledig mee met deze overtuiging en stond elke zondagochtend braaf in de biologische supermarkt om seitan, kombucha en tahin te kopen. Ik begon dingen te zeggen als:"hele zoete pompoen kan net zo lekker zijn als een stukje taart en ik merk dat mijn zoetbehoefte steeds meer afneemt. Regelmatig liep ik rond met een trommeltje zelfgebakken suikervrije en veganistische koekjes. Langzaam nam ik afscheid van alle dingen die het leven sjeu gaven. Wijn, melk, chocolade, chips, witte pasta, pizza, oude geitenkaas, gegrilde aubergine, gebrande noten, mayonaise, ketchup, risotto, en uiteindelijk was er een onvermijdelijk element dat ik moest gaan laten staan.

Koffie.

Na twee dagen soya chai lattes en decafe soya cappuccino, kwam het breekpunt. Koffie opgeven ging me te ver.

Er was echt helemaal niets meer overgebleven in mijn leven om naar uit te kijken.

Ik was waarschijnlijk heel gezond, maar ook apathisch. Ik denk dat obsessief met iets bezig zijn per definitie ongezond is. Als je zo bang bent om verkeerd te eten kan je nergens meer van genieten en bovendien is het stressvol, wat al helemaal niet goed voor je is. Ik heb de macrobiotiek links laten liggen en drink elke dag triomfantelijk mijn koffie, alle buren mogen het weten.

Geschreven door:Pauline Schouwenburg

hallo hier ben ik

Geen resultaten gevonden
Eten & drinken

Ideale Zondag: Trailrunnen met Christel

Wanneer bio business wordt

Gys

Nazomerdag bij Strandtent De Pit

Strandtent De Pit

CIY (create-it-yourself) bij Baker & Moore

Baker & Moore