Het hoogtepunt van het Hoge Bergse Bos

Het hoogtepunt van het Hoge Bergse Bos

Gelegen te midden van het zeer toepasselijk geheten Hoge Bergse Bos vinden we - voor Nederlandse begrippen - een uniek landschapselement; namelijk een berg of beter gezegd een rots!

Oké, de rots is wel kunstmatig maar desalniettemin indrukwekkend. En nog leuker je kan deze betonnen kolos beklimmen. Welkom bij Klimcentrum Monte Cervino; wij zijn hier voor een spannende introductie les toprope klimmen.

 

Even voor de duidelijkheid het gaat hier niet om welk touw het beste is. Maar wat deze term wel inhoudt, daar kom ik later op terug. Enfin, bij binnenkomst ontmoeten we onze zeer vriendelijke en goed gehumeurde instructeur genaamd Wim Antonissen.

De ervaren Wim legt uit dat de introductie les vooral draait om het kennismaken met de klimsport en het beleven van de eerste klimervaringen. De les duurt een uur en brengt je gegarandeerd naar grote hoogtes.

 

 

We hijsen onszelf in een klimgordel, dit voelt overigens een beetje alsof er iets klem komt te zitten... en trekken tenenkrommende klimschoentjes aan. Beiden zitten inbegrepen in de introductie les. Fijn, we kunnen van start!

We verplaatsen ons van de gezellig ingerichte kantine naar de imposante klimwand aan de binnenkant van de berg. Wij vinden zelfs een vogelei in een van de gecreëerde scheuren in de rots! En wanneer een vogel denkt dat het een echte rots is dan moet het wel echt goed zijn!

 

 

Monte Cervino bestaat namelijk uit een indoor klimmuur van 27 meter hoog én een uitdagende buitenwand van wel 35 meter hoog. Wim vertelt dat we tijdens de introductie les alleen binnen zullen klimmen. Indien je de buitenkant van de berg wilt beklimmen heb je namelijk meer ervaring nodig en moet je kunnen voorklimmen.

De beginnende klimmer - zoals wij - begint met toprope klimmen, waarbij het touw al in de route hangt, dit in contrast tot het voorklimmen waarbij de klimmer zelf het touw mee naar boven moet nemen.

 

 

Eenmaal aangekomen bij de klimmuur begint de les met een korte uitleg over hoe je veilig te werk gaat bij het klimmen. Erg belangrijk. Zo leren we bovendien hoe je het klimtouw veilig bevestigt aan je klimgordel door middel van de teruggestoken achtknoop. Een ander zeer belangrijk onderdeel van het klimmen is het zekeren. Klimmen doe je namelijk nooit alleen maar als duo: een klimmer en een zekeraar. Gelukkig ben je als tweeling altijd met z’n tweeën.

De zekeraar houdt de klimmer in de gaten en fungeert als een soort van contragewicht voor wanneer de klimmer valt. Doordat de zekeraar het touw vasthoudt valt de klimmer maar een klein stukje in plaats van helemaal naar beneden. Na deze veiligheidsinstructies zijn we echt klaar om de muur te bestijgen, de eerste meters omhoog!

 

 

Kevin bijt het spits af. Het volgende gedeelte bevat een persoonlijk epos over zijn ervaring op z’n eerste beklimming: “Al hangend aan het touw ervoer ik wat hoogte met mij doet en hoe ik mijn vertrouwen letterlijk en figuurlijk moest leggen in de handen van de zekeraar.

Ik spande mijn hele lichaam aan en merkte dat mijn benen een beetje begonnen te trillen toen ik achteroverleunde. Vol adrenaline vervolgde ik mijn weg naar het hoogste punt van de route. Gehaald! Voldaan glunderde ik en Wim stiekem ook.”

 

 

"Mijn zweethandjes klampen zich vast aan de zandloper alsof ik de vorm een dikke knuffel gaf

 

Als laatste onderdeel heeft Wim nog een uitdagendere route met een opvallende naam in petto. De routes hebben namelijk allemaal sprekende namen zoals: ‘pak de zandloper’ en ‘legendary cow’. Die verwijzen naar de manier waarop je de route moet klimmen. Alhoewel de naam ‘legendary cow’ ons toch op een verkeerd been zette, we zagen op dat moment toch echt geen koeien. Daarentegen is de zandloper erg herkenbaar; tijdens het klimmen van deze route moet je met stalen zenuwen over een uit de muur stekende zandloper-achtige vorm klimmen. Marvin beschrijft het als volgt: “Mijn zweethandjes klampen zich vast aan de zandloper alsof ik de vorm een dikke knuffel gaf.

Ik ben supergeconcentreerd en krijg spontaan het gevoel alsof ik een vorm van meditatie aan het beoefenen ben. Ondertussen merkte ik wel op dat deze manier het beste is om naar boven te komen!”. Wim zei na afloop dat Marvin het inderdaad soepeltjes had aangepakt.

Na onze zeer enerverende ervaringen hebben we Wim hartelijk bedankt, en zijn we content neergeploft op de banken in de sfeervolle kantine.

Wij vonden het tijd om onszelf te trakteren op een ijskoude Weizen en te proosten op het feit dat we niet van de berg zijn gekletterd. Het was zeker een hoogtepuntje!

hallo hier ben ik

Geen resultaten gevonden