Een frisse duik in het diepe – Run door Monster

Een frisse duik in het diepe – Run door Monster

Onlangs schreef Samirah een motivatieblog over hoe je actief kunt blijven wanneer de dagen donkerder en kouder worden. Voor mijn laatste artikel wilde ik dan ook de uitdaging met het weer aangaan en aan dat verzoek werd meer dan gehoor gegeven: hoogwater en storm in het vooruitzicht tijdens een beestachtige run… de halve marathon van Monster!

Heb ik je aandacht nog of ben je al afgehaakt bij het lezen van ‘halve marathon’? Wees gerust: in plaats van de 21,1 kilometer kun je ook gaan voor de 10,3 of 5,7. Persoonlijk vind ik het ook een aanrader om zelfs gewoon lekker te gaan struinen door de duinen in dit mooie gebied. De kans is groot dat ik zelf nog eens terug ga voor een goede strandwandeling en om te genieten van de natuur die hier omheen ligt. Maar goed, eerst terug naar mijn worstelrun door Monster, die bij fasen ook meer neerkwam op struinen dan hardlopen. 
 
 
Allereerst zou ik de organisatie willen verzoeken om een nieuwe hoofdsponsor te zoeken. Ik heb nog nooit zo’n monsterlijke run gelopen die vervolgens de ‘Easyrun’ wordt genoemd. Met een 10 kilometer durend gevecht door het rulle zand met de snijdende gure wind op je gezicht en de schuimende golven onder je tenen, lijkt de ‘Monsterlijke run’ mij eigenlijk veel beter op zijn plaats. Dat gezegd hebbende kan ik iedere hardloper (in wording) deze loop aanbevelen. Het is namelijk een prachtige kans om je echt even actief te mengen met de elementen van de natuur!
 
Eind oktober begon mijn avontuur. Wat aan de late kant wellicht, dat kan ik trouwens niemand aanbevelen, maar gelukkig helpt mijn basis van goede voeding, fanatieke Crossfit en een hardloopverleden. Het liefst zoek ik tijdens het rennen het groen op… Zo orden ik in alle rust mijn gedachten tijdens rondes om de Kralingse Plas en de Bergse Plassen in Rotterdam. Juist het idee dat je altijd en onder alle omstandigheden kunt lopen spreekt mij hier zo aan: of het nu 30 graden is of ijzig vriest, je lichaam past zich aan en het is een kwestie van doorzetten en gaan (wellicht helpt een motiverende app of buddy ook, mocht je een extra zetje nodig hebben). Ik loop tweemaal 10 en eenmaal 15 kilometer in drie weken tijd, om nog even flink rust te pakken voor de run zelf. Waarom? In zo’n korte voorbereidingsperiode langere afstanden of vaker lopen kan uiteindelijk alleen maar voor schade aan je spieren zorgen. Een beetje zelfvertrouwen en een uitgerust lijf helpen je uiteindelijk door die laatste kilometers heen!
 
"Blijkbaar ben ik toch niet de enige gek die deze omstandigheden ervaart als leuke bijkomstigheden"
 
Met dit in gedachten stap ik vol goede moed (en vol van 3 pastamaaltijden) op 18 november met een dikke trui in de tram; in de trein; in de bus en loop ik het laatste stukje naar het startpunt in Monster. In mijn geval bestaat de route uit 10 kilometer strand van Kijkduin tot aan Vluchtenburg, waarna je terugrent over het duinpad en door tussenliggende dorpen. Tot mijn verbazing is het bij aankomst al bijzonder druk: blijkbaar ben ik toch niet de enige gek die deze omstandigheden ervaart als leuke bijkomstigheden. Opvallend is daarnaast de hoge gemiddelde leeftijd van deelnemers die aan de start verschijnen. Net voor de start maakt iemand me duidelijk dat ik me heb opgegeven voor een aardige wedstrijdloop, en daarmee wil ik niet het hoge aantal mannen verklaren, maar valt het me wel vies tegen dat er maar 7 andere vrouwen in de categorie van 18-34 meedoen. “Who run the world” van Beyonce gaat hier dus helaas nog niet zo op.
 
 
Het startschot gaat en de zon breekt door, terwijl de runners rondom de zogenaamde ‘hazen’ hun eigen plekje en tempo proberen te vinden. Een fascinerend spel, waarbij iedereen zijn eigen weg probeert te banen door de duinen. Ik ben echter al snel helemaal in mijn (eigen) element en kijk mijn ogen uit, genietend van het prachtige uitzicht, maar dan is er de strandopgang en zak ik aardig weg… letterlijk en figuurlijk. Alhoewel ik dansend om de golven nog steeds op het droge loop, is dit toch een aardige duik in het diepe. Als ik dan ook één tip mag geven: Mocht je ooit aan een dergelijke loop meedoen, bereid je dan voor in het zand als je de tijd hebt! Of het nu een strand, onverhard pad, of de zandbak van je kind in de achtertuin is, maak je rondjes en raak gewend aan het gevoel. Je zult me later dankbaar zijn en je kuiten ook. ‘Gelukkig’ heb ik 10 kilometer om te wennen en gaandeweg verandert mijn slow motion loopje in een gestaag, constant tempo en geniet ik van de kletsende golven op de achtergrond. De supporters ter hoogte van de strandtenten en verspreid door de duinen helpen iedereen ook zeker door de laatste loodjes heen. Wonder boven wonder bereik ik dan ook uiteindelijk, zo goed als droog en mét een dikke glimlach, de finishlijn. Gelukkig maar, anders was dit toch een aardig somber laatste artikel geworden. 
 
Zie jij dit ook als een mooie uitdaging, maar wil je niet wachten tot volgend jaar? De halve marathon was onderdeel van het Agium Halve Marathoncircuit. Deze organisatie verzorgt 6 runevents in de regio Westland, Oostland, Midden-Delfland en Maassluis/Vlaardingen. Dus trek die wandelschoenen eens uit, die stoute schoenen eens aan en ervaar dit mooie, groene gebied op een geheel nieuwe manier!
 

hallo hier ben ik

Geen resultaten gevonden