Een avontuurlijke stadssafari vanuit de kajak

Een avontuurlijke stadssafari vanuit de kajak

De mailwisseling voorafgaand aan onze kajaktocht begon veelbelovend. Het verzoek om een droogzak en droge kleding mee te nemen zorgde namelijk voor de nodige verwachtingen. Wij maakten in ieder geval onze borst al nat - of juist droog in dit geval...

Toen we aan het begin van de avond de kanovereniging K.C.C. Never Dry gelegen aan de Kralingse Plas binnenstapten waande we ons ergrens aan een idyllisch meer in Scandinavië, omringd door prachtige houten kajaks.

Eenmaal binnen werden we wel gelijk aangespoord om de voorbereidingen voor het vertrek te treffen. “Het begint al snel donker te worden” zei Nena, secretaris van de Rotterdamse Kanovereniging. Nathalie, medebegeleider en aspirant lid van de vereniging, legde ondertussen het een en ander uit voordat we het water in gingen.

Zo moesten we onze voetsteunen in de kajak verstellen en een spatzeil aantrekken; zo’n zeil zorgt ervoor dat je kleding niet al te nat wordt en heeft trouwens wel wat weg van een tutu. In ieder geval was het outdoor gevoel volop aanwezig en we are ready to go!

Het meest risicovolle aspect van het kajakken is het in- en uitstappen. Nena en Nathalie hielden de kajak voor ons vast en daardoor ging het eigenlijk redelijk soepel. Hadden ze dit niet gedaan dan had ik hierover absoluut mijn twijfels gehad!

Eenmaal op het water zetten we koers naar een bijzondere eindbestemming namelijk: het pittoreske hart van Rotterdam; de Laurenskerk!

Vanaf het water zie je alles vanuit een heel ander perspectief, dit was wel even wennen maar het voelde vooral erg fijn en sereen. Na zo’n vijftig meter peddelen moesten we wel weer uit de kajak om een stukje over land te lopen en zo de sluis te omzeilen.

Hierna hoefde dat niet meer en hadden we genoeg tijd om eens goed op de natuur om ons heen te letten. Al dobberend keken we wie er zoal gezellig met ons mee zwom; futen en wilde eenden of wie ons juist angstvallig in de gaten hield; knobbelzwanen en meerkoeten.

Het eerste dat we tegenkwamen en beiden bij wegzwijmelen was een fuut met twee mega schattige Jan de Bouvrie (zwart-witte) kuikens op haar rug. Hier blijven ze lekker warm en zijn ze beschermd tegen reigers en roofvissen. Ze duiken zelfs op de rug van de ouders mee!

Ga ook eens in het voorjaar op zoek naar de fuut want dan baltsen ze en dit is als een balletopvoering (een waar spektakel).

"De kademuur is bijzonder want de wand is speciaal gebouwd voor een aantal speciale plantjes

Even later varen we langs de Linker Rottekade. De kademuur is bijzonder want de wand is speciaal gebouwd voor een aantal speciale plantjes. Deze zogenoemde muurplanten, veelal varens, komen in Nederland eigenlijk alleen voor op oude muren. De vaak zeldzame flora groeit van origine op rotsen.

Tussen de voegen van onze menselijke bouwwerken op oude verweerde muren vinden ze echter een alternatief plekje waar ze zich kunnen vestigen. Met hun lichte en kleine sporen kunnen varens als een van de weinige deze plekken koloniseren. Wij kwamen op de muur de brede eikvaren tegen en later op andere kades ook nog de muurvaren, steenbreekvaren, tongvaren en de mannetjesvaren.

Op onze vaartocht naar de Laurenskerk passeerde we vele bruggen, waaronder de stokvisbrug. Hier vonden we een gezellige bijeenkomst van stadsduiven. Plots viel er eentje in het water, het bleek nog een jonge duif die nog niet kon vliegen, Nena - onze superheld - kwam to the rescue!

Ze heeft met een peddel gelukkig het uitgeputte diertje weer aan wal weten te krijgen. Dus voor wie zich afvroeg waar al die jonge duifjes zich nou eigenlijk bevinden heb ik het antwoord: onder de brug!

Het werd langzamerhand donker en we bereikten de Laurenskerk, met een mooie zwoele avondlucht op de achtergrond, keerden we hier en startten we de terugweg. Bovendien ging het kajak tempo op de terugweg een flink stukkie omhoog, dit hadden we Nienke en Nena namelijk beloofd want ze vonden ons op de heenweg nogal sloom. Krijg je hé, met twee verstrooide biologen.

In het donker veranderde de hele sfeer van de stad en de expeditie. De straatlantaarns veranderden in uitgeveegde lichtbronnen die schitterde op het wateroppervlak.

Ik (Marvin) kreeg spontaan het gevoel dat ik in een schilderij van Van Gogh (Sterrrennacht boven de Rhône) aan het rond peddelen was.

Naast een andere sfeer komen er ‘s avonds ook andere organismen te voorschijn. Zo wordt de brugspin actief in zijn web; deze spin zoekt een plekje voor zijn web vaak bij het licht, hij of zij weet namelijk dat de insecten hier op af komen.

Het grappige is dat deze spin dit van nature juist niet deed, het was juist een nachtelijke jager maar hij heeft zich aangepast aan de stad, naar een spin in de spotlights! Ook vlogen er veel nachtvlinders die op hun beurt weer dwergvleermuizen aantrokken, deze soort houdt zich overdag schuil onder bruggen of in spouwmuren. 

Na het oefenen van nog wat keer en stuur manoeuvres zoals de regenboog, onder leiding van de zeer ervaren Nena, kwamen we weer aan bij Never Dry. De expeditie ervaarden wij als een echt kajakavontuur in de (urban) outback, terwijl er tegelijkertijd een enorme rust op ons was neergedaald door de sereniteit van het water.

Het was als het ware dus een rustgevend avontuur. Dit is dan ook een unieke combinatie die zeker voor herhaling vatbaar is! Wij raden dan ook iedereen aan die een drukke stresvolle dag heeft gehad te gaan kajaken na het werk; het ultieme 'antistress' middel.

Wil jij nou ook eens op kajak expeditie? Kijk dan op de website van K.C.C. Never Dry of ga op woensdagavond vanaf 19:30 gelijk proefvaren. Echt een aanrader en ook nog eens spotgoedkoop!

(rechts Nena en links Nathalie)

hallo hier ben ik

Geen resultaten gevonden